آرامترین شیطونک

  داشتم میشمردم...

    یه دفعه تسیبح پاره شد...

     گفتم: یعنی قبول نکرد؟!

     نگام کرد،

     خندید و گفت:

     نه! یعنی اینکه خدا داره رو پیشنهادت فکر می کنه...

     خندم گرفت...

     گفتم: حالا جدی! تو میگی نشونه بود؟!!

     گفت: من که خدا نیستم ولی دلم میگه نشونه بود...!

     گفتم: دلت؟!!

     گفت: برای من مرگ هم یه نشونه س ، بگیر بخواب...

     چشمهاش رو بست و ملافه سفیدش رو تا گردنش کشید روش...

     صبح قبل رفتنم براش رو یه کاغذ نوشتم:

     " دیشب از خدا خواستم سریعتر به اون چیزی که می خواهی برسی"

     وقتی که برگشتم

     فقط یه چیز تغییر کرده بود...

     ملافه سفیدش حالا روی صورتشم پوشونده بود...

     انگار قبول کرد...

     رسید...!!